Ο όρος “τρόφιμα χωρίς μυστικά” αναφέρεται στην έννοια της πλήρους διαφάνειας και ιχνηλασιμότητας στη διαδικασία παραγωγής, επεξεργασίας και διανομής των τροφίμων.
Επίσης, η ιχνηλασιμότητα στα τρόφιμα (food traceability) αναφέρεται στη δυνατότητα εντοπισμού και παρακολούθησης ενός τροφίμου σε όλα τα στάδια της παραγωγής, επεξεργασίας και διανομής του.
Παράλληλα, περιγράφει την επιχειρησιακή δυνατότητα ανάκτησης πληροφοριών προς τα εμπρός (downstream) και προς τα πίσω (upstream). 

Εν κατακλείδι, ως διαδικασία αποτελεί σημαντικό σημείο διαφοροποίησης, ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και κρίσιμη προσαρμογή που διασφαλίζει την ασφάλεια τροφίμων, την προστασία του καταναλωτή και τη συμμόρφωση κάθε επιχείρησης με κανονισμούς όπως ο 178/2002 της ΕΕ.

Τα βασικά στοιχεία της ιχνηλασιμότητας που η MODUS DCS παρέχει στο ράφι των S/M αναφέρονται:

• στην αναγνώριση προϊόντος,
• στον κωδικό παρτίδας,
• στην περιγραφή προϊόντος (είδος, ποσότητα, ημερομηνία παραγωγής),
• στην προέλευση πρώτων υλών,
• ποιος παρήγαγε τις πρώτες ύλες (π.χ. γεωργός, κτηνοτρόφος),
• στη μεθοδολογία παραγωγής,
• στις διαδικασίες παραγωγής και μεταποίησης,
• στο χρόνο και τόπο επεξεργασίας,
• στις μεθόδους παραγωγής (π.χ. βιολογικός, συμβατικός).

Στη συσκευασία και στην επισήμανση:

• Ποιος και που συσκεύασε το προϊόν,
• Πληροφορίες για το ίδιο το προϊόν,
• Στη διανομή και στη μεταφορά,
• Ποιο ήταν το μεταφορικό μέσο,
• Ποιες οι συνθήκες μεταφοράς (π.χ. ψυγείο),
• Ποια τα σημεία αποθήκευσης,
• Ποιοι οι ενδιάμεσοι σταθμοί,
• Ποιο το σημείο παράδοσης.
  

Στη διάθεση στην αγορά:

• Που και πότε παραλήφθηκε,
• Πότε διατέθηκε προς κατανάλωση,
• Ποιο το δίκτυο διακίνησης.

Τα γενικά οφέλη περιλαμβάνουν:

• Διαφάνεια στην εφοδιαστική αλυσίδα,
• Ενίσχυση της εμπιστοσύνης των καταναλωτών,
• Ενίσχυση και προστασία τοπικών και ποιοτικών προϊόντων (π.χ. ΠΟΠ, ΠΓΕ).

Τα οφέλη της ιχνηλασιμότητας στα τρόφιμα αφορούν:

• τους καταναλωτές,
• τις επιχειρήσεις,
• τις δημόσιες αρχές, και
• το περιβάλλον.

Στην ασφάλεια τροφίμων επιτρέπουν:

• την στοχευμένη ανάκληση προϊόντων σε περίπτωση κινδύνου για τη δημόσια υγεία,
• τον εντοπισμό της αιτίας προβλημάτων (π.χ. μόλυνση, αλλεργιογόνα),
• πρόληψη και αντιμετώπιση διατροφικών κρίσεων.

Στον καταναλωτή:

• Εμπιστοσύνη και διαφάνεια,
• Γνώση στην προέλευση και τη διαδρομή του τροφίμου,
• Δυνατότητα επιλογών με βάση ηθικά, περιβαλλοντικά ή ποιοτικά κριτήρια,
• Προστασία από απάτες (π.χ. παραπλανητική ετικέτα, νοθεία).